Hier een sfeerimpressie van dag 5

Een uur te laat vertrokken vandaag. Verslapen. We hebben gesmokkeld: 4 kilometer, 3-4 kilometer. Om dat uurtje in te halen en niet te laat te komen op de afspraak die ik had met Öner Çatalpinar. Die zou van 6 tot 8 meelopen. Öner uit Den Haag. Een kerel die zich inzet voor het Multicultureel Netwerk Defensie. Ik heb hem alles verteld, hij heeft mij alles verteld. En we hebben besloten om samen wat te gaan doen. Interessante discussie, nee geen discussie, het was gewoon een gesprek. Soms klikt het met mensen, en dat was bij Öner het geval. Hij heeft ook de baretten-toko.nl en hij heeft me een klein, kek groen baretje gegeven. Van welke makelij dat was, weet ik niet; of dat nu juist Engels was of juist Frans, maar in ieder geval, het maakt je compact. Dus niet zo’n groot vliegdekschip op je hoofd, maar een klein compact dingetje. Nou, ik ga hem van de week even indragen. Hij heeft me uitgelegd hoe dat moet, en dan ga ik op veteranen dag hem dragen, wellicht.

Nou, daarna ben ik even gaan lunchen bij Poiesz, zo’n Friese supermarkt van origine daar in Drenthe. En toen ben ik eigenlijk de slag aangegaan met de hitte en met de lange wegen. Nou, gesteund door Purvis, mijn maat natuurlijk, hebben we op een gegeven moment toch besloten, vijf kilometer voor het einde, om ermee te stoppen. Het was ook bloedheet, en ik moest op tijd bij de fysio zijn. We wilden ook een keer fatsoenlijk eten in alle rust.

We denken dat we vandaag, al met al, toch een kilometer of 60-70 hebben gelopen of zo, met natuurlijk hier en daar weer de verkeerde wegen genomen. Dus we zijn toch boven die 350 kilometers uitgekomen. Nou ja, maakt allemaal niet veel uit.

Ik ben weer bij Eddy geweest, de fysio of de sportmasseur in Amersfoort.

Op uitnodiging van Purvis zijn we lekker bij Van der Valk wezen eten, gezellig aan de snelweg. We hebben elkaar omhelst. Ik ken Purvis natuurlijk al 42 jaar, maar het is gewoon goed te zien dat, ja, zo’n ECO dan wel gewoon een diensttijd in het algemeen. Maar goed, wij hebben dat dan misschien wat intenser meegemaakt met elkaar, dat dat toch een band schept voor het leven. Dat kwam eigenlijk tot uiting bij het zoeken naar de Schattenberg-markering, het monument op Kamp Westerbork. Het einde konden we allebei weer niet vinden. Natuurlijk hadden we wel verkeerde coördinaten opgegeven gekregen door iemand van Kamp Westerbork. Geeft altijd iemand anders de schuld, wijze les.

Nou, uiteindelijk hebben we daar de foto’s genomen die moeten bewijzen dat we er geweest zijn. Niet lopend, want dan het ook nog acht kilometer boven die 70, moeilijke rekensom. Uiteindelijk hebben we dit dus zo weten te volbrengen.

Ik heb besloten om, en zeker omdat Nico daar niet zo zeer op aandrong maar dat wel een leuk idee vond, om volgende week, ja, ik weet niet of ik echt veel tijd heb, maar in ieder geval een podcast te maken over dit avontuur. En dan vooral eigenlijk de meningen die tot ons zijn gekomen uit de Molukse gemeenschap.

Morgen is de herdenking op Bronbeek, de eerste Molukse herdenking bij het Molukse monument. Ik zal daar niet bij zijn omdat thuis ook aandacht behoeft, en ik ga even genieten van mijn vrije tijd.

Nou, dank je wel voor de aandacht, en ik hou jullie op de hoogte als de podcast online staat. Hoi!